می دانم که خیالی است

می دانم که باورش کمی سخت است

اما آرزویی است که هر روز با خودم تکرار می کنم

 

کاش

دنیا کمی مهربان تر بود

از هیچ چشمی اشکی جاری نمی شد

هیچ کودکی از آغوش مهربان و گرم مادرش جدا نمی شد

 

کاش

هیچ دست کوچکی خسته از کار نمی شد

 

کاش

هیچ انسانی برای غذا

ظرف آشغال را جستجو نمی کرد

هیچ کودکی برای خرج خانه

رنج کار کردن بر دوش نداشت

هیچ انسانی شب ها با درد نمی خوابید

 

در خیال من همه در خانه گرم زندگی می کنند

هیچ کس از سرما نمی لرزد

و هیچ کس روی مقوا نمی خوابد

در خیال من جنگ معنا ندارد

هیچ کودکی از دوری پدر اشک نمی ریزد

هیچ کودکی حسرت مدرسه رفتن ندارد

همه معلم ها با بچه ها دوست هستند

 

در دنیای خیالی من هیچ آرزویی

برای هیچ انسانی آرزو نیست

 

 

 

 

 

 

 

 

پ.ن:

1- این یکی از شعر-انشا های محبوبه ( دختر شهرزاد=گلک ) در سال 85 هست.

2- هنوز دفتر شعر های شهرزاد به دستم نرسیده که شعر هاشو این جا بنویسم.

3- کماکان از همه دوستان که به این جا سر می زنن ممنونم.

4- این عکس تقریبا 10-11 روز بعد از فوت شهرزاد گرفته شده و هنوز سنگ مزارشو نذاشته بودن اما در فرصت های بعدی حتما عکس جدید می ذارم.

 

 

 

 

 

با تشکر

سحر اخوان(خواهر زاده شهرزاد)